logo

 

Αλέξανδρος Λέκας, MD, PhD, FEBU

Χειρουργός Ουρολόγος Ανδρολόγος
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Fellow of the European Board of Urology
Μετεκπαιδευθείς στην Γερμανία Ammerland Klinik
Πανεπιστήμιο Gottingen

icon-facebook sperm2new

Κάταγμα πέους

katagma peousΜε τον όρο κάταγμα πέους, αναφερόμαστε σε ρήξη του σηραγγώδους σώματος όταν το πέος βρίσκεται σε πλήρη στύση.

Παρουσιάζεται συνήθως δεξιά, ενώ εξαιρετικά σπάνια μπορεί να αφορά και τις δύο πλευρές. Εμφανίζεται συνήθως σε άνδρες ηλικίας 20-50 ετών, με μεγαλύτερα ποσοστά μεταξύ 2ης και 3ης δεκαετίας.

Δύο είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να προκύψει κάταγμα πέους:

1. Πλήρης στύση
2. Βίαιος τραυματισμός

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η πάθηση συνοδεύεται και από ρήξη ή κάκωση της ουρήθρας, γεγονός το οποίο πρέπει απαραίτητα να διερευνάται πριν από την αντιμετώπιση της κάκωσης.

Αιτιολογικοί παράγοντες

  1. Σεξουαλική επαφή (σε ποσοστό 30-60 %)
  2. Αυνανισμός
  3. Εξωτερικές κακώσεις
  4. Μη συνειδητοί χειρισμοί κατά τη διάρκεια του ύπνου ή κατά την αλλαγή θέσης στο κρεβάτι.

Συμπτώματα

  1. Ήχος κατάγματος (ο ασθενής περιγράφει ένα ήχο σαν να σπάει «κλαδί» ή οστό)
  2. Οξύς πόνος και ταυτόχρονα
  3. Απώλεια στύσης
  4. Δυσκολία στην ούρηση ή ακόμα και αδυναμία ούρησης (αν έχει γίνει και συνοδός ρήξη ουρήθρας).

Κλινική εικόνα

  1. Οίδημα πέους
  2. Αιμάτωμα το οποίο μπορεί να είναι μόνο στο πέος και στο όσχεο ή μπορεί να επεκταθεί μέχρι και την κοιλιακή χώρα
  3. Παρέκκλιση - γωνίωση του σώματος του πέους
  4. Ουρηθρορραγία ( σε συμμετοχή της ουρήθρας).

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση. Σε περίπτωση αμφιβολίας ή όταν θέλουμε να επισημάνουμε το επίπεδο της ρήξης συμπληρώνεται από τον ακόλουθο απεικονιστικό έλεγχο:

  • Υπερηχοτομογραφία πέους (όπου αναγνωρίζεται το αιμάτωμα)
  • Σηραγγογραφία
  • Ουρηθρογραφία (αν υπάρχει υπόνοια συμμετοχής της ουρήθρας)
  • Μαγνητική τομογραφία.

Διαφορική διάγνωση

  1. Ρήξη ραχιαίας φλέβας ή αρτηρίας του πέους.
  2. Πρώιμο στάδιο γάγγραινας Fournier.

Θεραπεία

Η θεραπεία της νόσου μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει:

  1. Παγοκύστες
  2. Περίδεση
  3. Χορήγηση αντιβιοτικών
  4. Ινωδολυτικά
  5. Αναλγητικά
  6. Χορήγηση σκευασμάτων που αναστέλλουν τη στύση.

Η συντηρητική θεραπεία συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά στυτικής δυσλειτουργίας και θα πρέπει να εφαρμόζεται σε εξαιρετικά επιλεγμένες περιπτώσεις και αφού έχουμε ενημερώσει τον ασθενή μας για τις πιθανές επιπλοκές.

Η θεραπεία εκλογής του κατάγματος πέους είναι η χειρουργική αντιμετώπιση και μάλιστα ΑΜΕΣΑ μέσα σε 5 ώρες από το συμβάν. Μελέτες έχουν αναδείξει ότι με αυτό τον τρόπο μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα μετατραυματικής στυτικής δυσλειτουργίας , χωρίς βέβαια να εξαλείφεται.

Κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης αναγνωρίζεται η ρήξη και συρράφεται ενώ ελέγχεται και η ουρήθρα για πιθανή κάκωση αυτής.

Ο έλεγχος του ασθενούς θα γίνει 1 μήνα μετά, ελέγχοντας τη στυτική λειτουργία.

Επιπλοκές

  1. Σχηματισμός ινώδους πλάκας - Ινώδης κάμψη του πέους (Ν. Peyronie)
  2. Επώδυνη στύση
  3. Στυτική δυσλειτουργία
  4. Ουρηθρικό συρίγγιο
  5. Απόστημα
  6. Αρτηριοφλεβώδης επικοινωνία
  7. Νέκρωση ακροποσθίας
  8. Ψευδοεκκόλπωμα.